Achatina achatina

Występowanie:

Gatunek pochodzący z Zachodniej Afryki. Najwięcej osobników w hodowlach wywodzi się z terenów Ghany i Nigerii.

Stanowiska:

Dno lasów deszczowych.

Wygląd:

Największy ślimak lądowy świata. Muszla Achatina achatina osiąga przeciętnie do 20 długości. Rekordowej wielkości ślimak był posiadaczem muszli o długości około 30cm, jest jednak bardzo mało prawdopodobne, żeby ślimak w niewoli osiągnął podobne rozmiary. U osobników ubarwionych nominalnie, muszla jest koloru żółtego lub pomarańczowego z regularnymi, czarnymi (lub brązowymi) pasami, obecnymi na wszystkich skrętach muszli. Pasy te szczególnie wyraźnie zarysowane są na szerszych skrętach, u starszych osobników. Młode ślimaki mają muszlę ubarwioną mniej intensywnie, stapiającą się z otoczeniem. Charakterystyczne ubarwienie znajduje odzwierciedlenie w angielskiej nazwie zwyczajowej tego ślimaka- tiger snail. Achatina Achatina przez hodowców również popularnie nazywane są tygrysami. Muszla ślimaka jest szeroka, prawoskrętna, stożkowa; wnętrze muszli perłowe, białawe lub bladobłękitne. Columella zabarwiona na karminowo- jest to jedna z cech charakterystycznych gatunku. Ostro zakończony czubek muszli pozwala łatwo odróżnić tygrysy od Archachatina marginata, z którymi bywają mylone (zwłaszcza młode osobniki).
Ciało A.achatina posiada bardzo wyrazistą teksturę, przypominającą marmur. Ślimak jest koloru ciemnoszarego, niekiedy z jasnymi znaczeniami. Stopa jest bardzo masywna, czułki grube. Z tyłu stopy można zaobserwować wyraźnie wyodrębniony „ogon” (kil). U A.achatina przyjmuje on kształt litery V.
Achatina Achatina występuje w handlu również w odmianie albinotycznej.

Stan prawny:

Niedozwolony do hodowli i sprowadzania na terenie Stanów Zjednoczonych.

Warunki hodowli:

Uniwersalny model terrarium dla ślimaków idealnie wpisuje się w wymagania tego gatunku.
Ślimaki te lubią kopać, wymagają więc grubej warstwy podłoża, umożliwiającej im zakopywanie się. Kolejne przydatne w pojemniku akcesoria to spodki na wodę, do których mięczaki będą często wchodziły, oraz talerzyki na pokarm, zapobiegające zanieczyszczaniu podłoża resztkami pokarmu.
Optymalna temperatura to około 25st. Gatunek ten źle znosi spadki i wahania temperatur. Preferuje wyższą temperaturę oraz nieco wyższą wilgotność niż L.fulica. Z uwagi na wielkość ślimaka najkrótszy wymiar pojemnika do jego hodowli nie powinien być mniejszy niż 35-40cm.

Dieta:

Zgodna z podstawowymi założeniami dotyczącymi żywienia ślimaków roślinożernych. Dieta mięczaków powinna być różnorodna; od czasu do czasu można ją urozmaicać pokarmami pochodzenia zwierzęcego, np. gotowanym jajkiem.

Rozmnażanie:

Gatunek jajorodny, obojnaczy, z zapłodnieniem krzyżowym.
Jaja są owalne, wielkości około 5mm zwykle żółte, z wysyconą wapniem skorupką. Pakiety jaj są mniej liczne i składane rzadziej niż u L.fulica. Ślimaki składają jaja do dołka wygrzebanego w podłożu. Inkubacja trwa około 10-14dni. Dojrzałość płciową ślimaki osiągają w 2-3 roku życia.

Cechy charakterystyczne:

Dożywają zwykle 3-5 lat, chociaż zdarzają się osobniki wyjątkowo długowieczne. Gatunek ten może być hodowany w grupach z innymi ślimakami z tej samej rodziny, należy jednak zachować ostrożność, ponieważ istnieje ryzyko powstania krzyżówek międzygatunkowych.

Hodowla:

• Średniej trudności
• Wymaga doświadczenia- nie polecam na pierwszego ślimaka

Dodaj komentarz

Twój adres e-mail nie zostanie opublikowany. Pola, których wypełnienie jest wymagane, są oznaczone symbolem *

Możesz użyć następujących tagów oraz atrybutów HTML-a: <a href="" title=""> <abbr title=""> <acronym title=""> <b> <blockquote cite=""> <cite> <code> <del datetime=""> <em> <i> <q cite=""> <strike> <strong>