Wszystkie wpisy, których autorem jest Czkot

Lissachatina reticulata

Występowanie:

Gatunek pochodzący z Zanzibaru. Brakuje danych na temat jego rozpowszechnienia.

Stanowiska:

Krzewiaste zarośla, okolice zbiorników wodnych. Bytuje blisko ziemi, w miejscach osłoniętych i wilgotnych. Czytaj dalej Lissachatina reticulata

Lissachatina albopicta

Występowanie:

Gatunek pochodzący z Kenii. Brakuje danych na temat jego rozpowszechnienia. W Polskich hodowlach stosunkowo rzadki.

Stanowiska:

Krzewiaste zarośla, okolice zbiorników wodnych. Bytuje blisko ziemi, w miejscach osłoniętych i wilgotnych. Czytaj dalej Lissachatina albopicta

Arion rufus/A.lusitanicus, ślinik wielki/ślinik luzytański

Występowanie:

Arion rufus (ślinik wielki) występuje w lasach i parkach środkowej Europy. Arion lusitanicus (ślinik luzytański) początkowo zamieszkiwał Półwysep Iberyjski, jednak jako gatunek inwazyjny, z pomocą człowieka opanował Europę zachodnią, środkową, Wyspy Brytyjskie oraz Skandynawię.

Stanowiska:

Oba gatunki zamieszkują lasy i zarośla, jednak na obszarze Polski A.lusitanicus rzadziej występuje w lasach. Spowodowane jest to jego inwazyjnym charakterem-ślimak ten pojawia się wokół siedzib ludzkich, przenoszony najczęściej wraz z roślinami. Śliniki znakomicie przystosowują się do zmiennego środowiska; warunkiem jest dostateczna ilość pożywienia i kryjówek. Można je spotkać w parkach, ogrodach, często również w uprawach rolnych. Za dnia ukrywają się pod kamieniami, kawałkami drewna, w gęstej roślinności lub wilgotnej ściółce. Mogą występować masowo. Czytaj dalej Arion rufus/A.lusitanicus, ślinik wielki/ślinik luzytański

Brzydkie muszle Lissachatina reticulata

W zeszłym tygodniu trafiły do nas 3szt. Lissachatina reticulata w dość kiepskim stanie. Ślimaki zostały uratowane przez znajomą (w dalszym ciągu istnieje możliwość przygarnięcia kilku, chętnych proszę o kontakt). Reticulaty pochodzą z Czech; są młode, jednak ich muszle przypominają raczej muszle bardzo starych zwierząt.  Ślimaki są małe, zdeformowane, brakuje im czubków muszli. Wciąż rosną, jednak przyrost jest nierówny, miękki, muszla odchodzi.

Przyczyna ich stanu jest nieznana, powodów może być wiele, np.:

  • zła dieta
  • wady genetyczne (skutek chowu wsobnego)
  • przegęszczenie osobników
  • brak odpowiedniej supelemenacji
  • choroby

Muszle ślimaków są właściwie pozbawione zewnętrznej warstwy-a co za tym idzie, również pigmentu i ochrony przed czynnikami środowiska-są białe. Przy oględzinach ślimaków zaraz po ich przyjeździe, dało się wyczuć nieprzyjemny „piwniczny” zapach. Ponadto na muszlach znajduje się miejscami żółtawy, twardy nalot. Od tygodnia ślimaki mają smarowane muszle (2x dziennie) Octeniseptem. Obecnie nie śmierdzą :) myślę, że jedną z przyczyn ich stanu mogła być grzybica.

Jak widać na dzisiejszych zdjęciach, mają przyrost. Prawdopodobnie będzie on równie krzywy jak poprzednie, jednak może chociaż niepozbawiony wzoru, zdrowy.

Dieta reticulat jest maksymalnie urozmaicona, zawiera dużo produktów wysokokalorycznych i świeżych roślin. Bardzo chętnie jedzą sepię. W miarę poprawy (lub nie) ich stanu, będziemy zamieszczać fotorelacje-tutaj, lub na fanpage.

Warianty barwne naszych wstężyków

Od kilku lat zajmuję się selektywną hodowlą wstężyków gajowych Cepaea nemoralis. W naturze gatunek ten występuje w kilkudziesięciu odmianach barwnych. Polimorfizm wstężyków jest zadziwiający- uważam, że gatunek ten ma wyjątkowy potencjał do uzyskiwania nowych odmian barwnych. Wstężyki są mało wymagające, bardzo łatwe w pozyskaniu i hodowli. W niewoli na przestrzeni kilku pokoleń uzyskałam ślimaki o stabilnej długości cyklu rozwojowego wynoszącej około 4 miesięcy od wyklucia. Hodowlę prowadzę cały rok- bez zimowego okresu spoczynku.

Swoje ślimaki rozmnażam w 2 osobnych liniach barwnych, bardzo starannie dobierając krzyżowane osobniki. Przedstawione tutaj ślimaki pochodzą z kluć na przełomie lutego i marca 2014. Ich pierwsze rozmnożenia planuję na lipiec/sierpień 2014. Zdjęcia nie są poddane obróbce- kolory w zasadzie nie odbiegają od prezentowanych. Poniżej obie linie wraz z krótką charakterystyką wyglądu.

1. Linia pomarańczowa (toffi).

Muszla: duża, średnicy 2,5cm, okrągła, barwy intensywnie pomarańczowej lub jasnej-pudrowej. Co 2 pokolenie występują ślimaki o muszli cytrynowożółtej. Wstępują pasy szkliste i łaty, które z wiekiem nie zanikają. Warga czarna.

Ciało: krępe, jasne, pozbawione szarego barwnika. Znaczenia jasnopomarańczowe.

2. Linia różowa

Muszla: przeciętnej wielkości, średnicy około 2cm, barwy bladoróżowej, intensywnie różowej lub szaroróżowej. Posiada 5 czarnych pasów, w tym przynajmniej 2 są zlane.  Warga silnie wywinięta, szeroka, ciemnobrązowa do czarnej.

Ciało: a) leucystyczne b)jasne z jasnoszarym znaczeniem c) jasne z niebieskim znaczeniem c) ciemne (niebieskie). Ciało osobników leucystycznych jest pozbawione barwnika- oczy i nerwy są jego jedynymi zabarwionymi elementami. Osobniki bardzo jasne bywają trudne do odróżnienia od leucystycznych, posiadają jednak niewielkie szare znaczenia na ciele, a z czasem ich ciało lekko szarzeje.

Helix aspersa (Cornu aspersum)

Występowanie:

Basen Morza Śródziemnego (łącznie z krajami północnej Afryki), Europa Zachodnia z Wyspami Brytyjskimi.

Stanowiska:

Miejsca zacienione, zamieszkuje bardzo różne biotopy ze względu na szeroki zasięg występowania. Czytaj dalej Helix aspersa (Cornu aspersum)

Fotorelacja 22.05.2014

Przy okazji ogólnego gruntownego sprzątania, połączonego z kąpielą ślimaków, udało mi się zrobić zdjęcia części zwierząt :)

Wydawać by się mogło, że wysoka temperatura zniechęci ślimaki do aktywności. Nic bardziej mylnego- przy 26st. większość gatunków czuje się znakomicie. Przy upałach bardzo ważne jest zapewnienie odpowiedniej wilgotności; jeśli w boxach nie posiadamy spodków z wodą, należy je wstawić. Równie ważna jest dobra wentylacja i ochrona pojemników ze ślimakami przed nasłonecznieniem, w celu ochrony zwierząt przed przegrzaniem. W ciepłe dni bezwzględnie zasłaniam okna w pokoju, w którym trzymam ślimaki, a kiedy jestem w domu, pozostawiam boxy otwarte. Oczywiście, przy takiej pogodzie nie dogrzewamy ślimaków.

Większe gatunki (Achatina achatina, Archachatina marginata, Lissachatina fulica, Lissachatina albopicta, Helix aspersa i maluchy-mieszańce):

Mniejsze gatunki (Subulina octona, Cepaea nemoralis, Arianta arbustorum, Oxychilus draparnaudi, Cochlicopa sp.):

 

Archachatina marginata

Występowanie:

Nigeria, Kamerun, Demokratyczna Republika Konga.

Stanowiska:

Miejsca wilgotne i zacienione. Czytaj dalej Archachatina marginata

Vallonia pulchella

Występowanie:

Europa Środkowa, Wyspy Brytyjskie; introdukowany w Brazylii, USA.

Stanowiska:

Miejsca wilgotne i zacienione, obfitujące w butwiejącą roślinność. Żyje w ściółce leśnej lub ukryty w gęstej darni. Spotykany płytko pod ziemią, pod kamieniami i próchniejącym drewnem. Nie wspina się na roślinność. Czytaj dalej Vallonia pulchella